‘Je kan gerust zeggen dat ik 180 graden anders ben dan voor de depressie’

Drie jaar gelden belandde Bregtje (40) na een lange periode van te veel stress in een ernstige depressie. Ze werd gedwongen opgenomen in een kliniek en was 8 maanden out of order. Inmiddels gaat het goed, is ze klachtenvrij en werkt ze aan een documentaire over haar verhaal: “Voor mij is dat een manier om ermee te dealen en het te verwerken.”

Bregtje Knaap werd gefotografeerd door Liselore Chevalier.

Kun je uitleggen hoe je je voelde?
“Die depressie was heel destructief en legde me compleet lam. Ik kon en wilde niks meer. Alleen dood. Tja, hoe voelt dat? Dat wens je je ergste vijand niet toe. Eigenlijk had ik een soort passieve doodswens. Want ik zou mezelf nooit daadwerkelijk iets aandoen: dat durfde ik niet. In plaats daarvan hield ik mezelf voor de gek. Ik dacht: als ik nou gewoon in bed ga liggen en doe alsof ik niet besta, dan stopt de wereld vast ook wel met draaien. Onzin natuurlijk, maar ik had op dat moment zoveel verdriet, dat ik het niet meer aankon. Tijdens mijn depressie, kwamen kleuren en geluiden verwrongen binnen. Heel eng, ik begreep en vertrouwde mijn eigen waarneming niet meer. Ik ging rare dingen denken. Dat ik een total failure was, dat het beter zou zijn als ik er niet meer was. Er gebeurt dan iets in je hoofd waardoor je gedachten krijgt die niet van jou zijn. Gelukkig heb ik die nare gedachten nooit omgezet in daden.”

Wat merk je er nu nog van in je dagelijks leven?
“Het gaat nu goed met me en ik ben klachtenvrij. Of ik ooit een terugval krijg, weet ik niet. Ik hoop van niet, maar volgens de artsen blijft het een gevoeligheid. Je kan gerust zeggen dat ik 180 graden anders ben dan voor de depressie. Ik ben niet meer dezelfde persoon. Deze depressie heeft me gedwongen naar mezelf te kijken en mezelf binnenstebuiten te keren. Hoe ik voorheen dacht, handelde en leefde, heeft me een flinke depressie opgeleverd. Dus ik ben gaan onderzoeken wat anders kon. Anders denken, handelen, leven, werken aan coping skills en weerbaarheid: dat is mijn echte herstel.

Ik ben ook een project begonnen: Diagnose Depressie, waarin ik over mijn depressie en herstel schrijf en uiteindelijk een documentaire wil maken. Nadat ik uit de kliniek ontslagen was, dacht ik: misschien moet ik iets doen met deze hele ervaring. Er een positieve draai aan geven door mijn verhaal open en eerlijk te gaan vertellen. Op die manier probeer ik er voor mezelf maar ook voor voor anderen betekenis aan te geven. Dit project is voor mij een manier om mijn eigen pijn te transformeren tot iets moois – want dan is het geen pijn meer. Eigenlijk net zoals Kim: uit haar persoonlijke ervaring is Happy on Friday voortgekomen.”

Heeft deze ervaring je sterker gemaakt?
“Ja, dat zeker. Ik heb er in mijn hersteltraject keihard aan gewerkt om dingen nu anders te doen. Ik durf nu meer te zeggen wat ik wil, waar ik voor sta en te laten zien wie ik ben. Dat maakt je krachtiger. Als iemand iets zegt dat niet aardig is, kan ik me er niet meer druk over maken. En deze depressie en het hele patiënt-zijn in zo’n kliniek, was voor mij ook een soort les in dankbaarheid en nederigheid. Je wil niet weten hoe blij ik was dat ik weer in mijn eigen huis kon zijn. Slapen in mijn eigen bed! Gaan en staan waar ik wil, zonder opgesloten te zitten. Gewoon weer de normale dingen kunnen doen. Zoals mijn kind van school halen, wat ik heel lang niet kon. Weer mijn eigen eten koken. Die kleine ‘gewone’ dingen, waar je in de haast van alledag soms compleet aan voorbij gaat, heb ik weer heel erg leren waarderen.”

Hoe was de fotoshoot van Happy on Friday?
“Heel leuk! Liselore, de fotograaf, had van tevoren geprobeerd in te voelen wie ik was en hoe ze me op de foto zou zetten. Dat was fijn. En Pascalle deed de mijn haar en make-up. Uit de grote berg kleding die stylist Linda had verzameld, hebben samen een mooie outfit uitgezocht. Ja, het was een heel gezellige dag. En voor mij was het vooral het moment om even stil te staan waar ik nu ben. Ik had die week net mijn laatste afrondende gesprek gehad bij de psychiater, dus dat was al een afsluiter van een roerige tijd. En na een periode waarin ik door de medicatie die ik slikte kilo’s was aangekomen, was ik ook net weer een beetje op mijn oude gewicht. Ik had mezelf weer terug, zowel fysiek als mentaal. En met deze foto kon ik dat vieren. Vieren wat ik heb bereikt, na wat ik heb meegemaakt. Dit ben ik, en dit is mijn verhaal. En het is mooi dat dat wordt vastgelegd.”

Geef een reactie