‘Die kracht zit in me, alleen komt het er nu even niet uit’

Neeke (41) werd drie jaar geleden psychotisch. Daaruit kwam de diagnose: bipolaire stoornis. Na een manische periode kwam ze in een burn-out, waaruit ze nu is opgekrabbeld. Nog steeds kampt ze met zware vermoeidheid, maar dankzij goede medicatie vliegt ze niet meer uit de bocht: “Het was een puinzooi. Maar dat gaat nu echt beter.”

Neeke Struijk werd samen met haar zus Annemee gefotografeerd door Valentina Vos.

Hoe voel je je nu?
“Toevallig zit ik in een mindere periode. Ik blijf de hele tijd heel erg moe en dat is erg vervelend. We zijn aan het uitzoeken waar dat aan ligt en we denken nu aan slaapapneu. Als dat het is zou het gemakkelijk op te lossen zijn, dus daar hoop ik op. De bipolaire stoornis is wel onder controle nu, dankzij medicatie. In het begin kon ik moeilijk voor mijn kinderen zorgen, ik kon het huishouden niet overzien en ben mijn winkel op Terschelling kwijtgeraakt. Het was een puinzooi. Maar dat gaat nu echt beter. De medicatie zorgt dat ik niet uit bocht vlieg. Dat is mooi, want zeker als je jonge kinderen hebt, kun je je dat niet permitteren.”

Hoe ziet jouw dagelijks leven eruit?
“Ik heb twee dochters van 5 en 9, die zijn doordeweeks bij mij. Er gaat veel energie zitten in het normale, dagelijkse leven. Boodschappen, voor de kinderen zorgen, koken, niets gaat vanzelf. In het weekend ben ik veel bij mijn nieuwe vriend in Harlingen. Ik heb het sporten weer een beetje opgepakt, ik doe aan nordic walking. En ik steek veel tijd in vriendschappen die verwaterd waren. Het klinkt maf, maar ik heb daarbuiten niet enorm veel bezigheden. Het loopt nu allemaal lekker en dat is hartstikke fijn. Dat is een hele winst voor mij!”

Hoe was de fotoshoot voor Happy on Friday?
“Het was erg leuk! Ik moet er nog steeds elke keer aan denken. Het heeft zo’n leuke indruk achter gelaten. We waren op een hele mooie locatie en die meiden waren allemaal heel erg gezellig. Ik vind de foto ook mooi geworden. Vroeger zou ik onzekerder naar mezelf kijken, maar nu heb ik zoiets van: ‘oké, dit ben ik gewoon’. Ik ben erg aangekomen door de medicijnen, maar dat is gewoon zo. Het viel me op dat ik veel meer rust heb in wie ik nu ben.”

Komt dat zelfvertrouwen door wat er allemaal is gebeurd?
“Haha, nou ik denk eigenlijk dat dat meer komt door mijn nieuwe vriend. Hij is een stuk ouder dan ik. Hij is heel relaxed en heeft al zoveel meegemaakt. Volgens mij heeft dat veel meer invloed daarop. Ik vind het echt heel erg fijn met hem.”

Wat zijn jouw ultieme geluksmomenten?
“Ik kan heel erg genieten van mijn moederschap. Ik vind het wel jammer dat ik niet kan werken, maar aan de andere kant; als je een poos minder werkt, ga je veel meer de kleine dingen zien. Daar ben ik blij om. Ik voel me ondanks alles krachtig in mijn moederschap. Dat ik er nu altijd kan zijn, is heel fijn. Als ik naar mijn meiden kijk, kan ik het bijna niet geloven. Echt heerlijk! Daar haal ik veel geluk uit. En daarnaast is op Terschelling wonen gewoon heel mooi. Daar geniet ik erg van.”

Hoe blijf je positief?
“Ik probeer te relativeren. Misschien ben ik van nature ook wel positief. Ik geloof dat je bij die basis uitkomt als je het nodig hebt. Mijn zusje Annemee en ik hebben dat allebei. Zoiets van: we maken er wat van. Het heeft ook niet zoveel zin om te gaan zitten mokken. Ik weet gelukkig hoe het voelt om helemaal in mijn kracht te staan en ik geloof dat dat wel een keertje terugkomt. Dat geeft een bepaalde rust. Die kracht zit in me, alleen komt het er nu even niet uit.”

Geef een reactie