Sanne Vogel: ‘Ik denk de hele tijd: stel je voor dat ik het was.’

Actrice en filmregisseur Sanne Vogel had maandenlang twee Syrische jongens over de vloer: ‘Toen we ‘s avonds thuiskwamen, zei hij met betraande ogen: I feel happy for the first time in four years. En ik dacht alleen maar: wat hebben we nou eigenlijk gedaan? Voor mij was het een doodgewone dag. Daardoor merkte ik hoe belangrijk vriendschap en huiselijkheid is.’ Dat gevoel hoopt ze nu, samen met haar vriend Melchior, op Lesbos te kunnen brengen. Whocares sprak het bevlogen stel over hun plannen.

Een paar maanden geleden besloot Sanne samen met een groepje mensen vluchtelingen te verwelkomen op het centraal station van Amsterdam. ‘Wat ik daar zag in de ogen van al die mensen: opluchting, verdriet, dankbaarheid… Voor een flesje water en een schone onderbroek. Die dankbaarheid deed me beseffen hoe zwaar ze het hebben gehad. Hoe verschrikkelijk die tocht moet zijn geweest.’

‘Ik denk de hele tijd: stel je voor dat ik het was,’ vertelt Sanne. ‘Stel je voor dat Nederland over drie jaar wegspoelt. En ik moet vluchten. Ik moet mijn ouders achterlaten, want die zijn te oud om die tocht te maken. Ik ben álles kwijt. Ik heb mijn werk niet meer, ik heb mijn status niet meer, mijn diploma’s zijn niets meer waard… Melchior is verdronken, ik ben mijn katten kwijt, mijn kledingkast. En ik kan waarschijnlijk nooit meer terug. Ik kan nooit meer onder het Rijksmuseum door fietsen, nooit meer genieten van de geur van de herfst in Amsterdam, geen terrasjes meer pakken… Wat blijft er dan nog van je over? En waar heb je dan het meest behoefte aan? Volgens mij is dat vriendschap.’

Openstellen

Op Amsterdam Centraal ontmoette Sanne twee Syrische jongens die een paar maanden bij haar bleven logeren en inmiddels goede vrienden zijn geworden. Sanne: ‘De eerste dag dat een van hen bij mij kwam logeren, hebben we hem meegenomen voor een gesprek met een oud-politicus. We wilden aan de kaak stellen wat er aan de hand was in het vluchtelingenkamp in Nijmegen. Want dat is schan-da-lig inhumaan… We dronken daar een wijntje en het werd een gezellige avond. De volgende dag gingen we brunchen en daar sloten wat mensen bij aan. Daarna moest ik even naar de filmset, paar scènes draaien. Toen ik terugkwam, zat er een vriendin van mij thuis met mijn Syrische vrienden en zijn we met z’n allen roti gaan eten bij een tentje in de buurt. Toen we thuiskwamen, zei hij met betraande ogen: I feel happy for the first time in four years. En ik dacht alleen maar: wat hebben we nou eigenlijk gedaan? Voor mij was het een doodgewone dag. Daardoor merkte ik hoe belangrijk vriendschap en huiselijkheid is. Zeker als je alles kwijt bent.’

Melchior: ‘Toen Sanne die jongens in huis nam, liep ik stage op Curacao. We skypten vaak en opeens zag ik allemaal vluchtelingen in huis. Ik dacht: wat ben jij nou aan het doen? En tegelijkertijd zag ik nare filmpjes; ik zag vluchtelingen met stoelen gooien in kampen, heel rebels doen. Ik dacht eerst dat ze alleen maar voor problemen zouden zorgen. Ik snap ook heel goed waar de angst van veel mensen vandaan komt. Totdat ik hen ontmoette, de verhalen van Sanne hoorde en me realiseerde wat er gaande is. Als je je ervoor openstelt en ziet wat de fuck er aan de hand is… Ja, dan kan je niet anders dan willen helpen, denk ik. Daar begint het. Je openstellen. Mensen deel laten uitmaken van jouw wereld. Laten merken dat er kansen zijn, op een leuk en veilig leven.’

Lesbos

Sanne: ‘En precies daarom willen we naar Lesbos. Omdat die jongens ons hebben verteld over die afschuwelijke tocht. Lesbos is daarvan het begin en zeker nu de grenzen dicht zijn moeten mensen daar langer blijven. Ik wil met mijn eigen ogen zien wat daar gebeurt en ik wil fysiek zoveel mogelijk kunnen doen. We zamelen geld in zodat we flexibel zijn in de hulp die we kunnen bieden, йn zodat we het op het eiland kunnen uitgeven. Want het eiland heeft het ook zo hard nodig. Als er opeens duizend slaapzakken nodig zijn, willen we duizend slaapzakken kunnen kopen. Ik wil kampen schoonmaken, eten uitdelen, met kinderen spelen als ouders even moeten slapen…’

Melchior: ‘Een paar voetballen kopen en een voetbalclinic geven. Dat soort dingen. Het gaat йcht om dat beetje aandacht. Ervoor zorgen dat die mensen in eerste instantie een goed gevoel krijgen. We willen ze hoop bieden op een goede doortocht naar andere gebieden binnen Europa. Dat gaat heel moeilijk voor ze worden, maar we proberen ze zo sterk mogelijk het eerste land door te helpen.’

Sanne: ‘We willen dat iedereen beseft dat het niet zo moeilijk is om iemand te helpen. We weten dat wat wij gaan doen maar een heel klein beetje verschil maakt, maar wat ik heb geleerd op Centraal Station: je kan een heleboel mensen een klein beetje geven. Ze het gevoel geven dat er overal op de wereld mensen zijn die het wél kan schelen, die wél betrokken zijn. En dat is wat we gaan laten zien op Lesbos. Op welke manier dan ook.’

Geef een reactie