Even weg uit het kamp: in het Soli Cafe op Chios kunnen vluchtelingen zich vrij voelen

Aarianna uit Amsterdam zou afgelopen december een weekje naar Berlijn gaan met haar huisgenoot. Maar opeens voelde dat niet goed meer. Ze gooiden hun plannen om. Ze vertrokken naar Eidomeni en vervolgens het eiland Chios, waar veel vluchtelingen aankomen en worden opgevangen. Whocares belde met Aarianna, die nog steeds op het Griekse eiland zit.

‘Lekker een week vakantie vieren in Berlijn, terwijl er ergens anders in de wereld zo’n heftige crisis aan de gang is… Het voelde opeens totaal niet goed meer. In plaats van Berlijn vertrokken we naar Eidomeni, op de grens met Macedonië. We troffen er totale crisis aan. Ik kan het bijna niet uitleggen, joh,’ vertelt Aarianna. ‘Er heerste zo’n rare sfeer. Het leek wel een oorlogsgebied. Afgebroken tenten, mensen die met hun kinderen op het treinspoor zaten en vergingen van de kou, zonder eten. Alle NGO’s en de politie hadden zich teruggetrokken. Het kwam echt keihard bij ons binnen.’

Vluchtbus
‘We móesten gewoon weer terug om te helpen. In Nederland zijn we dingen gaan regelen; spullen inzamelen en wat geld. Iemand die ons idee vet vond doneerde een busje en we kregen keukenspullen. Zo ontstond de Vluchtbus. Vanuit de bus wilden we een warme hap uitdelen, warme flesjes voor baby’s, thee en droge sokken.’

Met hun Vluchtbus reden de huisgenoten naar het eiland Chios, dat net onder Lesbos ligt. ‘Lesbos krijgt veel aandacht in de media, dus daar zijn veel vrijwilligers. Maar ook op Chios en Samos komen veel boten aan en hier blijft de hulp nogal achter. Frontex is wel aanwezig op het eiland. Ze registreren mensen en halen boten binnen. Maar het is echt verschrikkelijk om te zien hoe mensen behandeld worden. Er is een registratiekamp, een slaapkamp en twee overflow-kampen die open gaan als het écht druk is. En zo’n kamp stelt helemaal niks voor. Een grote witte tent, that’s it. Mensen krijgen een armbandje als ze geregistreerd zijn en papieren waarmee ze een bootticket kunnen kopen om hun reis voort te zetten. Maar niet iedereen. Want dit geldt alleen voor bepaalde nationaliteiten… Er zijn ook mensen die meteen worden opgepakt, of de boodschap krijgen dat ze binnen een maand van het eiland af moeten, of soms krijgen ze helemaal geen papieren.’

Organisaties laten het nogal afweten volgens Aarianna: ‘Ze zeggen dat ze hier zijn ter ondersteuning van de Griekse kustwacht, maar we hebben helaas gezien dat dat nogal tegenvalt. Wij draaien met een groep mensen nachtdiensten langs de kust en daar hebben we bijvoorbeeld gezien dat Frontex een boot wel een duwtje gaf, maar het alsnog een half uur duurde voordat hij aankwam. Er zaten drie onderkoelde kinderen aan boord, de situatie was levensgevaarlijk. Hartverscheurend om te zien. Dat kun je geen reddingsmissie noemen, toch?’

Burgerinitiatieven
‘Er zijn echt burgerinitiatieven nodig hier! Wij zijn de enigen die structureel eten en babyvoeding uitdelen. Ik ben kinderen tegengekomen die al twee dagen niet gegeten hadden! We hebben echt mensen nodig die op eigen initiatief hierheen komen en zich niet aan protocollen houden, gewoon zien wat er nodig is en daarnaar handelen.’

Soli Cafe
‘Samen met andere vrijwilligers hebben we een leegstaand pand gekraakt, vlakbij het slaapkamp. We hebben het omgebouwd tot het ‘Soli Cafe’. Vluchtelingen kunnen bij ons terecht om te eten, een kop thee te drinken of even rustig te zitten. We proberen een plek aan te bieden die anders is dan die kampen. Een plek waar ze niet zo denigrerend behandeld worden. Waar het niet uitmaakt waar je vandaan komt. We stellen ons open op. Veel vluchtelingen willen helpen koken, en dat willen wij ook! We willen het samen doen. We maken hier elke dag ontbijt en soep, en we proberen ook brood en fruit te regelen. Er is ook een speciale ruimte voor vrouwen. Voor als ze borstvoeding willen geven of misschien hun hoofddoek even af willen doen. En we hebben een grote ruimte voor iedereen. Waar kinderen kunnen spelen, mensen lekker kunnen zitten, met elkaar kletsen en wat eten.’

Wat kun jij doen?
De Vluchtbus en het Soli Cafe hebben donaties nodig. Geld. Dat is het meest flexibel. Mag zoveel zijn als je zelf wilt. Voor 200 euro per dag kunnen ze genoeg inkopen om twee maaltijden te maken voor alle vluchtelingen op Chios. ‘We maken rijstepap en soep, en we proberen ook brood en fruit te kopen. Daarnaast zorgen we voor babyvoeding, luiers en maandverband.’

Op de Facebook-pagina van de Vluchtbus vind je het rekeningnummer, én een lijst met dingen die je kunt opsturen. Babyspullen, flesjes en kleding is nodig. En veel sokken. ‘Iedereen die hier aankomt heeft natte voeten. We geven standaard een paar sokken en plastic zakjes, zodat mensen in elk geval hun voeten kunnen opwarmen,’ vertelt Aarianna.

Geef een reactie